Finali Tutmayan 5 Film Üçlemesi.

Sorun tam da burada başlar. Üçüncü film yalnızca bir hikâye anlatmaz; önceki iki filmin kurduğu duyguyu da taşımak zorundadır. Bu yüzden küçük bir senaryo hatası bile, serinin tamamını gölgeleyebilir.

İyi bir üçleme, üç filmin de birbirine yakın kalitede olduğu seridir. — Ajans Dijital

Bu listede yer alan yapımların ortak noktası da bu baskı. Kimisi stüdyo müdahalesiyle, kimisi yanlış ton seçimiyle, kimisi de geç kalmış bir devam filmi olma sorunuyla dağılıyor.

X-Men: The Last Stand ile bozulan denge

X-Men üçlemesinin üçüncü filmi The Last Stand, 2006’da seriyi ilk kez ciddi biçimde yanlış bir yöne taşıdı. Bryan Singer ilk iki filmi çekmişti, ancak üçüncü bölümde görevden ayrıldı.

Onun yerine Brett Ratner geldi. Bu değişim, filmin tonunda ve anlatı bütünlüğünde hemen hissedildi. Film, ilk iki yapının kurduğu sürekliliği korumakta zorlandı.

En büyük sorunlardan biri Dark Phoenix çizgisinin düzensiz ele alınmasıydı. Film, çizgi romanın en önemli hikâyelerinden birini taşıyabilecek güçte görünse de bu potansiyeli kullanamadı.

Karakter kararları da seriyi sarstı. Cyclops, Jean Grey ve Professor X’in öldürülmesi, filmi tek başına değil, tüm seriyi etkileyen bir kırılmaya dönüştürdü.

The Godfather: Part III neden karşılık bulamadı?

The Godfather ve The Godfather: Part II, sinema tarihinin en saygın iki devam filmi arasında sayılır. Bu yüzden 1990’da gelen The Godfather: Part III için beklenti doğal olarak çok yüksekti.

Sorun, filmin kötü olmamasıydı. Sorun, ilk iki filmin seviyesine yaklaşamamasıydı. Böylesi bir seride yalnızca “iyi” olmak yetmedi.

Film, Michael Corleone’nin yolculuğunu kapatmaya çalıştı. Ancak anlatı, onun dönüşümünü doğal bir sona değil, acele edilmiş bir kurtuluş çizgisine bağladı.

Sofia Coppola’nın filmde yer alması da tartışma yarattı. Winona Ryder projeden ayrıldıktan sonra rol ona verildi. Bu tercih, film hakkındaki tartışmanın bir parçası oldu.

Coppola’nın sonradan hazırladığı The Godfather Coda: The Death of Michael Corleone sürümü, sinema gösterimindeki versiyona göre daha iyi karşılandı. Yine de asıl mesele değişmedi: final, serinin ağırlığını tam taşıyamadı.

Spider-Man 3: Fazla parçayla gelen dağınıklık

Spider-Man 3, 2007’de Sam Raimi’nin elinden çıktı. Ancak film, Raimi’nin istediği kadar sade kalmadı; Sony Pictures hikâyeye fazladan unsurlar eklenmesini istedi.

Bu müdahale, filmin omurgasını zayıflattı. Spider-Man 2’nin bıraktığı güçlü zeminin üstüne net bir devam kurmak yerine, film aynı anda çok fazla şey anlatmaya çalıştı.

Harry Osborn’un yeni Green Goblin çizgisi, hafıza kaybı üzerinden ilerledi ve doğal akışını yitirdi. Peter, Mary Jane ve Harry arasındaki gerilim yeterince temiz işlenmedi.

Bir başka üçgen de Peter, Gwen Stacy ve Eddie Brock arasında kuruldu. Bu katman, filmi daha da kalabalıklaştırdı.

Üstelik üç kötü adam fikri, tek bir film için fazla yük oldu. Thomas Hayden Church’ün Sandman olarak daha sınırlı kullanılması da israf hissini artırdı.

Spider-Man 3, gişede para kazandı. Buna rağmen yarattığı yaratıcı kırılma, serinin yeniden başlatılmasına kadar gitti.

Star Wars: The Rise of Skywalker ile çöken kapanış

2019 tarihli The Rise of Skywalker, devam üçlemesini kapatmakla kalmadı; dokuz filmlik Skywalker anlatısına da nokta koymaya çalıştı. Ancak film, beklentiyi karşılayan bir final kuramadı.

İlk problem ritimdi. Hikâye, anlamı sınırlı bir hazine avı etrafında dönüyordu ve bu yapı baştan sona dağınık hissediliyordu.

En tartışmalı karar ise Emperor Palpatine’in geri döndürülmesiydi. Bu hamle, filmin nostaljiye yaslanırken kendi mantığını zayıflatmasına yol açtı.

Rose Tico’nun geri plana itilmesi, Rey için kurulan yeni soy hattı ve Kylo Ren’in dalgalı kullanımı da filmi dengesizleştirdi. Film, büyük bir final kurmak isterken duygusal ağırlığını kaybetti.

Savaş sahneleri de kısa ve etkisiz kaldı. Galaksinin bir araya geldiği final, büyük görünse de hissettirmedi.

The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor neden geç kaldı?

The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor, 2008’de geldi ve serinin önceki filmlerinden yedi yıl sonra vizyona girdi. Bu uzun ara, filmin enerjisini baştan zayıflattı.

Ayrıca filmde yönetmen Stephen Sommers geri dönmedi. Rachel Weisz de projede yer almadı; yerine Maria Bello geldi.

Seri bu kez de aile içi bir devam hattına yaslandı. The Mummy Returns’teki çocuk karakter büyütülerek geri getirildi ve Luke Ford tarafından canlandırıldı.

Ancak film, önceki bölümlerdeki tarih ve mitoloji ilgisini sürdüremedi. Çin’e geçiş, yapay bir genişleme hissi verdi.

Brendan Fraser yine karizmatik bir performans sunsa da bu, filmi tek başına taşımaya yetmedi. CGI ağırlığı da ilk filmin daha dengeli yapısıyla karşılaştırıldığında daha hızlı yaşlandı.

Film, yeniden çekilen 2017 tarihli The Mummy kadar kötü anılmıyor. Buna rağmen üçlemenin finali olarak hâlâ büyük bir düşüş örneği sayılıyor.

Listede ortak olan ne?

Bu beş film arasında farklı sorunlar var, ama sonuç aynı. Bir yerde yönetmen değişiyor, bir yerde stüdyo müdahalesi artıyor, bir yerde hikâye fazla şişiyor.

Bazı yapımlar ise yalnızca çok geç geliyor. Üçüncü film, artık ilk iki filmin kurduğu beklentiyi taşımak yerine onun altında eziliyor.

• X-Men: The Last Stand, yaratıcı yön değişimi yüzünden dağılıyor.

• The Godfather: Part III, efsane seviyesindeki ilk iki filmle kıyaslanınca sönük kalıyor.

• Spider-Man 3, fazla yan hikâye ve fazla kötü adamla dengeyi kaybediyor.

• The Rise of Skywalker, nostaljiye yaslanırken final hissini zayıflatıyor.

• The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor, yedi yıllık aranın ardından seriyi canlı tutamıyor.

Ajans Dijital yorumu Üçlemenin finali, sinema endüstrisinde en zor yazılan bölümlerden biri olmaya devam ediyor. Çünkü final filmi yalnızca hikâyeyi bitirmez, serinin önceki bölümleriyle kurduğu güveni de test eder. Bu beş örnek, güçlü başlangıcın tek başına yetmediğini açık biçimde gösteriyor.

Özellikle stüdyo müdahalesi ve gecikmiş devam filmleri, finali kırılgan hâle getiriyor. Seyirci, iyi bir kapanışta yeni bir numara değil, tutarlı bir sonuç görmek istiyor. Bu beklenti karşılanmadığında, geriye yalnızca hayal kırıklığı kalıyor.