Bir Amino Asidin Azaltılması Farelerin Ömrünü %33 Uzatıyor!
Fareler üzerindeki yeni bir araştırma, belirli bir temel amino asidin sınırlı miktarda tüketilmesinin yaşlanma etkilerini yavaşlatabileceğini ve hatta ömrü uzatabileceğini ortaya koydu.
İsoleucine Amino Asidinin Azaltılması Yaşam Süresini Nasıl Uzatıyor ?
Fareler üzerindeki yeni bir araştırma, belirli bir temel amino asidin sınırlı miktarda tüketilmesinin yaşlanma etkilerini yavaşlatabileceğini ve hatta ömrü uzatabileceğini ortaya koydu. Bilim insanları bu bulguların, insanların yaşam süresini ve yaşam kalitesini iyileştirme potansiyeline sahip olup olmadığını merak ediyor.
İsoleucine ( temel bir amino asiddir ), vücudumuzdaki proteinleri inşa etmek için ihtiyaç duyduğumuz üç dallı zincirli amino asidden biridir. Hayatta kalmak için gerekli olan bu amino asidi, vücudumuz kendi başına üretemediği için, yumurta, süt, soya proteini ve et gibi dış kaynaklardan alıyoruz. Ancak her şeyin fazlasının zarar getirebileceği gerçeği burada da geçerli.
Önceki araştırmalar, 2016-2017 yılları arasında yurt dışındaki bireylerin diyet verilerini kullanarak, isoleucine seviyelerinin metabolik sağlık ile bağlantılı olduğunu ve yüksek beden kitle indeksine sahip kişilerin genellikle bu amino asidin fazla miktarlarını tükettiklerini ortaya koymuştu.
Yurt dışında bir üniversitedeki metabolizma araştırmacısı, “Beslenmedeki farklı bileşenlerin sadece kalori işlevlerinin ötesinde değerleri ve etkileri vardır. Bu nedenle, birçok kişinin fazla tükettiği bir bileşeni araştırıyoruz,” diyerek yeni bulguların önemine dikkat çekti. Ayrıca, “Orta yaşlardan itibaren bile, bir diyet değişikliğinin yaşam süresi ve ‘sağlık süresi’ üzerinde bu kadar büyük bir fark yaratabileceğini düşünmek ilginç ve cesaret verici,” şeklinde ekledi.
Son çalışmada, genetik olarak çeşitli fareler üç farklı diyetle beslendi. Bir grup fareye kontrol olarak 20 yaygın amino asidi içeren standart bir diyet verildi. Diğer bir grup fareye tüm amino asitlerin yaklaşık üçte iki oranında azaltıldığı bir diyet sunuldu. Üçüncü grup ise sadece isoleucine’in aynı oranda azaltıldığı bir diyetle beslendi.
Çalışmanın başlangıcında fareler yaklaşık altı aylıktı, bu da bir 30 yaşındaki insana eşdeğer bir yaş grubuna denk geliyor. Fareler istedikleri kadar yemek yiyebildiler, ancak sadece kendilerine verilen özel türdeki yiyecekleri tüketebildiler.
İsoleucine tüketimini sınırlamak, farelerin yaşam süresini ve sağlık süresini artırdı, kırılganlıklarını azalttı, zayıf kalmalarını ve glisemik kontrolü teşvik etti. Erkek farelerin ömrü, isoleucine alımı kısıtlanmayan farelere kıyasla %33 oranında uzarken, dişi farelerde bu artış %7 oldu. Ayrıca, bu fareler kas gücü, dayanıklılık, kan şekeri seviyeleri, kuyruk kullanımı ve saç dökülmesi gibi 26 sağlık ölçütünde daha iyi sonuçlar elde etti.
Düşük isoleucine diyeti verilen erkek farelerde yaşa bağlı prostat büyümesi daha az görüldü ve genetik çeşitlilik gösteren fare türlerinde yaygın olan kanserli tümörler gelişme olasılığı da azaldı. İlginç bir şekilde, düşük isoleucine içeren yiyecekler tüketen fareler, diğerlerinden önemli ölçüde daha fazla kalori aldı. Ancak bu fareler kilo almak yerine daha fazla enerji yaktı ve daha ince bir vücut ağırlığı korudu, aktiviteleri ise aynı kaldı.
Araştırmacılar, insanlarda isoleucine alımını sınırlamanın, diyet veya ilaç yoluyla benzer yaşlanma karşıtı etkiler sağlayabileceğini düşünüyor. Ancak, fareler üzerinde yapılan bu çalışmaların insanlar üzerindeki etkilerini kesin olarak belirlemek için daha fazla test yapılması gerektiğini belirtiyorlar.
Farelere verilen yiyecekler kontrol altında tutulmuş olmasına rağmen, diyetin oldukça karmaşık bir kimyasal etkileşim olduğunu ve diğer diyet bileşenlerinin bu sonuçları üretmede rol oynayabileceğini vurguluyorlar. Genel olarak protein alımını sınırlamanın vücut üzerinde olumsuz etkiler yaratabileceğini belirten araştırmacılar, yüksek proteinli gıdaların alımını azaltmanın bu araştırmanın gerçek dünya uygulamalarına uyarlanmasının karmaşıklığını artırabileceğini ifade ediyor.
Sonuç olarak, diyetle isoleucine alımını kısıtlamanın potansiyel yararlarını anlamak için daha fazla araştırma ve ince ayar yapılması gerektiği vurgulanıyor. Bu konuda net bir çözüm sunmak için, isoleucine’in etkilerini insanlar üzerinde test etmek ve detaylı çalışmalara ihtiyaç olduğu belirtiliyor.
Bu haber işinize yaradı mı?
